با نام فریدون آدمیت، نخستین واژه‌ای که در ذهن تداعی می‌شود واژه‌ی «فرزانگی» است. با نام آدمیت، فرزانگی، واژه‌ای که در این روزها نه چندان دست یافتنی است و نه چندان باب پسند، در هیأت انسان ظاهر می‌شود. همان انسانی که روزگاری آندره مالرو گفته بود: «عظمت معدودی از انسان‌ها به طور اسرارآمیزی بر عظمت همهٔ انسان‌ها گواهی می‌دهد».
آدمیت فرزانه‌ی خردورزی بود که به رغم همهٔ ناملایمت‌ها و ناسپاسی‌ها و نامهربانی‌ها، که در شرح آن‌ها به قول بیهقی باید قلم را گریاند، بر سر پیمان خود با خود و با وجدان بیدارش استوار ایستاد و سر خم نکرد و خود می‌دانست که آنچه می‌ماند تخم خرد انسان دوستانه‌ای است که با آثارش پراکنده است.
یادنامهٔ حاضر مجموعهٔ مقالات مهمترین نویسندگان، پژوهشگران و استادان رشتهٔ تاریخ یکصدسالهٔ اخیر دربارهٔ وجوه گوناگون شخصیت و آثار دکتر فریدون آدمیت است.