در مقدمه کتاب "پرواز یک تکه برف" رسول يونان عنوان کرده است: ادبیات اویغور اگر چه در ایران معرفی نشده اما دارای سابقه طولانی و بسیار غنی است. شعر و داستان سرزمین سین‌کیانگ در خور همان مردمی است که زمانی حکومت امپراتوری بزرگ در کشورهای آسیای مرکزی داشتند.
ادبیات سرزمین سین‌کیانگ سراسر نوستالژیک و حماسه است و سایه این دو عنصر بیشتر از داستان در شعر اویغوری جلوه می‌کند آن‌چان که گاه شاعران آن را با سربازها و پارتیزانها اشتباه می‌گیریم.
در شعر "شب ابدی" از احمد جان عثمان در این کتاب می‌خوانیم:
وقتی به دنیا آمدم/ شب بود/ اما مادرم آهنگ صبح می‌خواند./ بعدها/ هرگاه به افقها نگاه می‌کردم/ پدرم می‌گفت:/ به زودی صبح می‌دمد!/ در تاریکی به دنیا آمده‌ام/ به همین خاطر/ چشم و ابروی من سیاه است/ و جسمم ضعیف و ناتوان/ زخمی نیز/ در قلب دارم که هرگز خوب نخواهد شد!